شمارهٔ ۲۸۶ - ایضا له

بس کن ای سرد ناخوش احمق
چند و تا چند حیلت و فن تو ۱

پیش ازینم طمع چو می بودی
به عتابیّ و خزّ ادکن تو ۲

می فتادم به خاک و می دادم
بوسه بر پای تو چو دامن تو ۳

چون مرا نیست هیچ بهره از آن
بند و غل باد جامعه بر تن تو ۴

ببریدم طمع بیکباره
رستم از بارنامه کردن تو ۵

برنشینم ازین سپس همه جای
چون زه پیرهن به گردن تو ۶

هر چه می خواستم بخواهم گفت
فار غم .... در .... زن تو ۷