خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر بیان می‌کند که اگر از مدح و ستایش بزرگوار دست بکشد، نه از روی تقصیر، بلکه از روی ناچاری است. او اشاره می‌کند که اگر شعر و ستایش با جفا و ستم از سوی بزرگوار همراه باشد، سکوت را برمی‌گزیند.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند جفا و ضرورت سکوت ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.
شمارهٔ ۲۵۰ - ایضا له
زبزرگوارا! من ترک مدح گفتن تو
اگر کنم نه ز تقصیر ، از اضطرار کنم ۱
عطای شعر چو از تو جفا و جور بود
ضرورتست که خاموشی اختیار کنم ۲
اگر کنم نه ز تقصیر ، از اضطرار کنم ۱
عطای شعر چو از تو جفا و جور بود
ضرورتست که خاموشی اختیار کنم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۵۱ - وله ایضا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
