شاعر در این متن از ارسال قطعه‌ای شعر به مخاطب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که درخواست کوچکی در آن داشته است، اما مخاطب به این درخواست توجهی نکرده است. شاعر با کنایه می‌گوید که این بی‌توجهی باعث شده است مخاطب در نظرش کوچک و بی‌ارزش شود، در حالی که خودش (شاعر) سنگین‌وزن و بااهمیت به نظر می‌رسد. او در پایان قطعه را مبارک می‌خواند و می‌گوید که این قطعه باعث شده است او گدا و مخاطب بخیل به نظر برسد.
این متن دارای مفاهیم کنایه‌آمیز و انتقادی است که درک آن‌ها به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شمارهٔ ۲۳۲ - ایضا له
التماسی در آن حقیر و قلیل ۱
التماسم نداشتی مبذول
تا تو گشتی خفیف و بنده ثقیل ۲
قطعه یی بس مبارکست الحق
که ازو من گدا شدم تو بخیل ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
