شمارهٔ ۱۶۶ - وله ایضا

در مدح تو اگر چه مجالی فسیح بود
وین بنده را زبان عبارت فصیح بود ۱

چندان که خواستم که کنم نظم مدحتی
نه معنی غریب و نه لفظی ملیح بود ۲

چون بادپای خوشرو اندیشه گرم کرد
از عجز درسر آمد و عیبی قبیح بود ۳

گفتی قلم شدست مرا دست با قلم
وین از کسل نبود که عجز صریح بود ۴

بسیار گرد طبع پریشان برآمدم
نه پاسخی بجای و نه عذری صحیح بود ۵

تا عاقبت زعقل شنیدم که موجبش
این بود و بس که قدر تو بیش از مدیح بود ۶