خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که به ستایش و توصیف مقام والای یک شخصیت (احتمالاً معنوی یا عرفانی) می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی (مانند لاله، ابر گهربار، آفتاب و...) عظمت و تأثیر این شخصیت را توصیف می‌کند و بیان می‌کند که حتی طبیعت نیز از بزرگی او شرمسار می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که دوری از خدمت به این شخصیت، موجب عذاب است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از واژگان و ترکیبات به‌کاررفته نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارند.
شمارهٔ ۱۳۷ - و له ایضاً
ای که جزیاد مخلوق تو نخورد
لاله چون جام پر شراب کند ۱
ابر سرمایۀ گهرباری
از سر کلکت اکتساب کند ۲
آتش خاطرت چو شعله زند
زهرۀ روزگار آب کند ۳
چون سخن رانم از کله داریت
نرگس از شرم قصد خواب کند ۴
جز خداوند خواجه ننویسد
گر عطارد ترا خطاب کند ۵
آفتاب از حیای تو هردم
زابر برروی خود نقاب کند ۶
هرکه از خدمت تو دوری جست
هم فراق توش عذاب کند ۷
نه ز تقصیر باشد از خادم
کمترک عزم این جناب کند ۸
حاش لله که خاطر اشرف
با من از بهر آن عتاب کند ۹
آفتابی تو و درین موسم
پشت هرکس برآفتاب کگند ۱۰
لاله چون جام پر شراب کند ۱
ابر سرمایۀ گهرباری
از سر کلکت اکتساب کند ۲
آتش خاطرت چو شعله زند
زهرۀ روزگار آب کند ۳
چون سخن رانم از کله داریت
نرگس از شرم قصد خواب کند ۴
جز خداوند خواجه ننویسد
گر عطارد ترا خطاب کند ۵
آفتاب از حیای تو هردم
زابر برروی خود نقاب کند ۶
هرکه از خدمت تو دوری جست
هم فراق توش عذاب کند ۷
نه ز تقصیر باشد از خادم
کمترک عزم این جناب کند ۸
حاش لله که خاطر اشرف
با من از بهر آن عتاب کند ۹
آفتابی تو و درین موسم
پشت هرکس برآفتاب کگند ۱۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۳۶ - وله ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳۸ - ایضا له
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
