خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از صبر و انتظار خود برای بخشش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که سه نوع شعر (مدح، تقاضا، و هجو) در میان شاعران مرسوم بوده است. او دو مورد را بیان کرده و از مخاطب می‌پرسد که مورد سوم چه باید باشد.
متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص شعری مانند «مدح» و «هجو» نیاز به آشنایی قبلی با ادبیات دارد.
شمارهٔ ۱۹۲ - و قال ایضاً
بزرگوارا در انتظار بخشش تو
نمانده است مرا بیش از این شکیبایی ۱
سه شعر رسم بود شاعران طالع را
یکی مدیج و دوم قطعۀ تقاضایی ۲
اگر بداند ثنا و اگر نداد هجا
ازین سه گانه دو گفتم، دگر چه فرمایی؟ ۳
نمانده است مرا بیش از این شکیبایی ۱
سه شعر رسم بود شاعران طالع را
یکی مدیج و دوم قطعۀ تقاضایی ۲
اگر بداند ثنا و اگر نداد هجا
ازین سه گانه دو گفتم، دگر چه فرمایی؟ ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۹۱ - وله فی مدیحه و یصف الرّمد
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۹۳ - وله ایضاً فیه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
