خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از احساس غم و تنهایی خود می‌گوید و خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در گوشه‌ای تنها می‌سوزد. او از این که در میان مردم کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، شکایت دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و تشبیه‌های شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات غم و تنهایی نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۶۰۶ - آنشب که ز بر آتش غم سوزم
آنشب که ز بر آتش غم سوزم
خشک و تر خود چو شمع در هم سوزم ۱
تنها سوزم بگوشه یی در چو سپند
چون شمع میان مردمان کم سوزم ۲
خشک و تر خود چو شمع در هم سوزم ۱
تنها سوزم بگوشه یی در چو سپند
چون شمع میان مردمان کم سوزم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۰۵ - در مدح ملک چو نظم موزون سازم
گوهر بعدی:شماره ۶۰۷ - گفتم ز فراق جاودان می ترسم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
