خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این بیت‌ها از عشق و دل‌باختگی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه زلف یار به آسانی دل او را ربوده است. او به دلیل نادانی دل، آن را به یار سپرده و در آشفتگی عشق، دل پریشان خود را بر روی یار گذاشته است.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ عاطفی و شناخت ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های شعری مانند 'زلف' و 'دل' برای گروه سنی پایین‌تر ممکن است نامفهوم باشد.
شماره ۵۵۶ - زلف تو که می برد بآسانی دل
زلف تو که می برد بآسانی دل
من خیره بدادمش بنادانی دل ۱
بر روی توش دوش پریشان دیدم
بگذاشتم آنجا ز پریشانی دل ۲
من خیره بدادمش بنادانی دل ۱
بر روی توش دوش پریشان دیدم
بگذاشتم آنجا ز پریشانی دل ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۵۵ - با رنگ رخ تو بر سمن خندد دل
گوهر بعدی:شماره ۵۵۷ - شادی طلبی از غم جانان مگسل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
