خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید و از زلف دلکش و هوای جانان یاد می‌کند. او دل عاشق را به شمعی تشبیه می‌کند که پای آن از آتش است، نشان‌دهنده‌ی رنج و اشتیاق عشق.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های عمیق نیاز به درک ادبی بیشتری دارد.
شماره ۴۰۶ - آنرا که بدت زلف دلکش باید
آنرا که بدت زلف دلکش باید
همچون بادش ز آب مفرش باید ۱
وان دل که ره هوای جانان سپرد
پایش چو سر شمع ز آتش باید ۲
همچون بادش ز آب مفرش باید ۱
وان دل که ره هوای جانان سپرد
پایش چو سر شمع ز آتش باید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۵ - این مردم چشم من همی نا ساید
گوهر بعدی:شماره ۴۰۷ - هرچند فضول عیش کم می باید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
