خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از ناعادلانه بودن دنیا و بی‌توجهی آن به رنج‌های انسان سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که دنیا (گردون) مانند غم، زشت و ناخوشایند است و به شکایت‌های انسان توجهی نمی‌کند. همچنین، صبحی که هر روز آغاز می‌شود، جز آب حیات (نماد زندگی و امید) چیزی نمی‌نوشد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، لحن غمگین و نگاه انتقادی به جهان ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
شماره ۲۷۰ - گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
این شکر و شکایت اندرو می نخورد ۱
وین صبح که هر نفس دهان بگشاید
جز آب حیات ما فرو می نخورد ۲
این شکر و شکایت اندرو می نخورد ۱
وین صبح که هر نفس دهان بگشاید
جز آب حیات ما فرو می نخورد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۹ - غمگین دل من غم همه عالم خورد
گوهر بعدی:شماره ۲۷۱ - دل را زرخ خوب تو می نگزیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
