شماره ۱۳۸ - مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی

مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی
که گر بدور فتادی مرا به افتادی ۱

طرب نکوهی، انده کشی، غم اندوزی
ز کار عیش پشیمان، بدرد دل شادی ۲

درو بهر سر مویی نهفته درد دلی
درو بهر سر انگشت، خار بیداری ۳

بسان شعلۀ انگشت هر نفس که زنم
برو چنان که بر آتش براوفتد بادی ۴

تنم ز خون جگر گشته بود مالامال
اگر نه نایژةۀ خون ز دیده بگشادی ۵

بدام خوبان صد ره فتاد و بیرون جست
ولی فتاد ازین ره بدست استادی ۶

بدین صفت که منم یار ار بدانستی
به پرسش ار نشدی رنجه، کس فرستادی ۷