شماره ۳۴ - چه باشد گر ز من یادت نیاید

چه باشد گر ز من یادت نیاید
که از دوری فراموشی فزاید ۱

ز چشمت چشم پرسش هم ندارد
که از بیمار پرسش خود نیاسد ۲

مکن، بر جان من بخشایش کن
بگو آخر که آن مسکین نشاید ۳

سلامی از تو مرسومست ما را
پس از سالی مرا مرسوم باید ۴

چرا بربستی از من راه پرسش؟
مگر کاری ترا زین می گشاید؟ ۵

بجان تو که اندر آرزویت
مرا یک روز الی می نماید ۶

بشب می آورم روزی بحیلت
که شب آبستنست تا خود چه زاید ۷