شماره ۲۰ - بریز سایۀ زلف تو عقل گمراهست

بریز سایۀ زلف تو عقل گمراهست
غلام روی تو چون آفتاب پنجاهست ۱

مرا ز حسن تو تا دیده داد آگاهی
ز خویشتن نیم آگه خدای آگاهست ۲

کمند زلف تو زان میکشد مرا در خود
که زلف تو شبه رنگست و روی من کاهست ۳

همیشه سایۀ حسن تو بر سر خورشید
چنانکه سایۀ خورشید بر سر ماهست ۴

لب تو نیک بدندان ماست وز پی او
همیشه این دل غمگین بکام بدخواهست ۵

شدند از بر من صبر و هوش وز پیشان
دلم برفت و کنون دیده بر سر راهست ۶

بروزگار ،وصال تودر نشاید یافت
که وعدۀ تو درازست و عمر کوتاهست ۷