شماره ۱۳ - تا دم باد صبا بگشا دست

تا دم باد صبا بگشا دست
گرهی از دل ما بگشا دست ۱

هر فتوحی که جهانراست ز گل
همه از باد هوا بگشادست ۲

نقش بدان چمن را همه کار
ار نفسهای صبا بگشادست ۳

لاله پنداری عطّار بهار
نافۀ مشک خطا بگشادست ۴

میزبا نیست چمن خندان روی
غنچه زان بند قبا بگشادست ۵

دل سوسن ز که آزرده شدست
که زبانرا بجفا بگشادست ۶

از تهی دستی، بیچاره چنار
دست خواهش چو گدابگشادست ۷

تا گلش خردکی زر بخشد
پنجه پیشش بدعا بگشادست ۸

ابر را گر نه برو دل سوزست
آبش از دیده چرا بگشادست؟ ۹