این شعر از حافظ، شاعر بزرگ فارسی، است که در آن از شراب و مستی به عنوان نمادی برای رهایی از غم و اندوه و رسیدن به شادی و آزادی سخن می‌گوید. شاعر از تأثیر شراب بر روح و روان خود می‌گوید و آرزو می‌کند که با مستی، از دردهای دنیا رها شود و به شادی برسد. همچنین، اشاراتی به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند چرخش روزگار و ناپایداری دنیا دارد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی به صورت نمادین ممکن است نیاز به توضیح داشته باشد تا از سوءتفاهم جلوگیری شود. بنابراین، مناسب برای سنین 16 سال به بالا است.
شماره ۱ - خیز در ده شراب گلگون را
شادی اندرون و بیرون را ۱
آن چنان مست کن ز باده مرا
که ندانم ز کوه هامون را ۲
چون ز باده سرم شود گردان
نارم اندر شمار گردون را ۳
خون من خورد چرخ ساغر شکل
باز خواهم ز ساغر آن خون را ۴
جرعه بر خاک ریز بیشترک
مست گردان دماغ قارون را ۵
تا ز شادیّ آن بر اندازد
از دل خلق گنج مدفون را ۶
چرخ افگند اهل دانش را
آسمان برکشد هردون را ۷
باده را در فکن تو نیز بجام
برکش انگه سماع موزون را ۸
تنگ ابریشمین بکش بر چنگ
گرم کن بار گیر گلگون را ۹
تا ز بهر شکست لشکر غم
بسر خم برم شبیخون را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
