شماره ۹۸۴ - ای عشق پروریده تو را درکنارِ حسن

ای عشق پروریده تو را درکنارِ حسن
وی رسته سر و قدِّ تو بر جویبارِ حسن ۱

ملکِ جمال بر تو مقرّر شود به حکم
گرپایْ مردِ لطف کنی دستْیارِ حسن ۲

هم عاقبت وصال میّسر شود که شد
زان پس که حزن داشت به وصل انتظارِ حسن ۳

با ما به حسنِ عهد وفا کن که روزگار
تا بنگری خراب کند روزِگار حسن ۴

با تشنگان سوخته‌ی خود به شربتی
گو تا مضایقت نکند آبْ‌دارِ حسن ۵

احسان کنند تا نشود حسن منقطع
کاحسان بود به وجهِ حَسَن یادگارِ حسن ۶

مانع مشو نزاری شاهد پرست را
کو را قرار نیست مگر در جوار حسن ۷

بر طرفِ گل‌سِتان جهان تا بود گلی
مشنو که از سرش برود خار خارِ حسن ۸