شماره ۹۷۲ - ناگزیریست مرا شیفته رایی کردن

ناگزیریست مرا شیفته رایی کردن
صبر ممکن نبود تا تو نیایی کردن ۱

به حیاتت که از آن دم که وداعت کردم
کار من نیست به جز نوحه سرایی کردن ۲

خواستم باز نمودن به تو خود را الا
شرط مردی نبود خویش نمایی کردن ۳

یاد تو هر نفس از دل ببرد زنگ غمم
از که آموختی آیینه زدایی کردن ۴

زلف چوگان صفتت گوی دل از من بربود
بس نبودش مگر از حلقه ربایی کردن ۵

کاش بی روی تو شب روز نبودی که نظر
بی تو غبن است به خورشید سمایی کردن ۶

کیست خورشید که در حسن تو داخل باشد
زان که خارج بود از جغد همایی کردن ۷

لقمه ای گر به نزاری دهی از خوان وصال
سر فرو نایدش از چرخ گدایی کردن ۸