شماره ۹۲۷ - چنان آرزومندِ دیدارِ اویم

چنان آرزومندِ دیدارِ اویم
که جان می‌رسد بر لب از آرزویم ۱

چه ها می‌رسد بر سر از دستِ هجر
به نامحرم این قصه چون باز گویم ۲

از آن گه که محرومم از رویِ خوبش
فرو می‌رود اشکِ حسرت به رویم ۳

شبی سدره از ژاله‌ی ارغوانی
به خون صفحه‌ی ارغوانی بشویم ۴

اگر چه بمردم ز هجران ولیکن
عرق چین او زنده دارد به بویم ۵

چو کحل الجواهر کشم در دو دیده
غباری گر آرند از آن خاک کویم ۶

به جز جامِ می غم گساری ندارم
اگر چند سر در کش از عیب گویم ۷

من و کوزه‌ی راح گو سنگ طعنه
به هم در شکن توبه‌ی چون سبویم ۸

نزاری شکیبایی از می ندارد
زِ من کی شود باز دیرینه خویم ۹