شماره ۸۲۹ - شبانه دوش که تنها به کنج خود بودم

شبانه دوش که تنها به کنج خود بودم
ز هولِ صاعقه و بانگِ رعد نغنودم ۱

ز بی دلی وز بی طاقتی بترسیدم
ز بی کسی وز بی هم دمی بفرسودم ۲

ز ممکنات نبد یارِ دستِ من جز جام
ز کاینات جز آوازِ رعد نشنودم ۳

سرم گران شد اگرچه دماغ بود سبک
ولی دماغ و سر از غّل و غش بپالودم ۴

درین میانه به خاطر درآمد این که چرا
چنین شکسته دلم کی شکسته دل بودم ۵

ز نورِ آینۀ خنب خانه شد روشن
سبک به صیقلِ می زنگِ سینه بزدودم ۶

به یادِ دوست که من هیچ نیستم همه اوست
ز جامِ عشق شراب شبانه پیمودم ۷

به پایِ مردیِ لوح اللّهم نبد حاجت
به دست کاریِ خود مرده زنده بنمودم ۸

به نورِ عکسِ قدح در سوادِ ظلمتِ شب
ز موجِ قلزِم طوفان خلاص شد زودم ۹

زمانه منقلب احوالِ نا جوان مردیست
ز رنجِ او به همه عمر بر نیاسودم ۱۰

دریغ عمر که بگذشت و یک نفس ایّام
ز روزگار نزاری نداشت خشنودم ۱۱