شماره ۸۱۵ - تا ساکنِ کنجِ محنت آبادم

تا ساکنِ کنجِ محنت آبادم
هرگز نفسی نرفتی از یادم ۱

قدرِ شبِ وصلِ تو ندانستم
دور از تو به روزِ محنت افتادم ۲

سیر از غمِ تو نمی شوم با آنک
بر کند غمت ز بیخ بنیادم ۳

فریاد برم به شحنه از جورت
زیرا که نمی رسی به فریادم ۴

نومید نمی شود دلم از تو
از بندگی جز از تو آزادم ۵

توگر به جمال رشک شیرینی
من نیز به محنت تو فرهادم ۶

امروز نزاری ام که از زاری
گر آه کنم بمی برد بادم ۷

از تو گله چون کنم معاذ الله
همواره ز بخت خویش ناشادم ۸