شماره ۷۹۰ - هزار شکر که برگشتم از سفر به مقام

هزار شکر که برگشتم از سفر به مقام
به رغمِ دشمنی و دیدم جمالِ دوست به کام ۱

دگر مجاهده ی غربتم هوس نکند
که در مشاهده ی دوستان خوش است مدام ۲

چو از قیامتِ روزِ وداع یاد آرم
عرق ز هیبتِ آنم فرو چکد ز مسام ۳

به دردِ دل نظری از پس و رهی در پیش
چنان که بادیه ی شوقِ عشق بی انجام ۴

هزار نامه سیه کرده ام به دوده ی دل
به دستِ باد صبا داده ام اُلام اُلام ۵

جفای چرخ و عذابِ سفر مپرس از من
چه گویمت که چه آمد به رویم از ایّام ۶

شکایتی که من از روزگار دارم هم
به روزگار حکایت کنم علی الاتمام ۷

به زور و زاری اگر بی تو باده ای خوردم
حلال زاده نی ام گر نگفته ام که حرام ۸

خمارِ مردم عاشق ز باده ننشیند
که دردِ عشق نگیرد به دُردِ می آرام ۹

به مجلسی که درافتاد می ندانستم
که زهر می خورم از غصّه یا شراب از جام ۱۰

به بویِ دوست چنان مست و بی خبر بودم
که حاجتِ می و مسکر نبود و عطرِ مشام ۱۱

سماعِ مطرب و بانگِ نماز فرق نداشت
به گوشِ من که مخالف کدام و راست کدام ۱۲

به اختیار نزاری دگر سفر نکند
که احتیاط کند مرغِ زخم خورده ز دام ۱۳