شماره ۷۸۷ - نشسته ام به خیالی که می پزم مشغول

نشسته ام به خیالی که می پزم مشغول
سری ز عقل نفور و دلی ز خلق ملول ۱

در اوفتاده به گردابِ فکر و قلزمِ عشق
که نه نهایتِ عرضش بود نه غایتِ طول ۲

ولایتی که به دیوانگانِ عشق دهند
کجا به کنه نهایاتِ آن رسند عقول ۳

کجا برند مجانین نصیحتِ عقلا
که پند از او و نصیحت نمی کنند قبول ۴

سپاهِ عشق درآمد جهانِ جان بگرفت
دل از ولایتِ صبر و شکیب شد معزول ۵

رئیسِ شهر بیاراست بام و برزن و کوی
ولی به کُنجِ گدا کرد پادشاه نزول ۶

گرفته چون شترِ مست راهِ بادیه پیش
نه طبع مایلِ مشرب نه راغبِ مأکول ۷

خلافِ عقل به دیوانگی بر آرم سر
کنون که نامِ نزاری نهاده ای بُهلول ۸

حسود در حقِ من هر چه خواه گو می گو
که من به دولتِ شه فارغم ز فضلِ فضول ۹