شماره ۷۸۱ - اگر دورم از تو به آب و به گِل

اگر دورم از تو به آب و به گِل
ولی با تو باشم به جان و به دل ۱

ز مبدایِ فطرت برفته ست حکم
از آن اتّصالم به تو متّصل ۲

نه آن اتّصال است ما را به تو
که دورِ زمانش کند منفصل ۳

من آن مهربانم که از مهرِ دوست
ز من مهرِ گردون بماند خجل ۴

به چشمی که رویِ تو بیند کسی
به رویی دگر چون شود مشتغل ۵

به چشمت که نایند در چشمِ من
همه خوب رویانِ چین و چگل ۶

به دعوی نگویم که من نیستم
از آن بی وفایانِ پیمان گسل ۷

قرینِ ثباتم ولی مضطرب
طفیلِ سلوکم و لیکن مُقِل ۸

تحمّل کسی می کند بارِ عشق
که دایم بود چون شتر محتمل ۹

تفاخر کسی را رسد در سلوک
که مأمورِ امرست هم چون اِبل ۱۰

نزاری ز اندازه بیرون مشو
نه غالی نه قاصر بلی معتدل ۱۱

نزاری اگر وحدتت آرزوست
طمع بگسل از کثرتِ جان و دل ۱۲