شماره ۷۲۲ - همه را شادی و مارا غم جانانه خویش

همه را شادی و مارا غم جانانه خویش
همه با همدم و ما با دل دیوانه خویش ۱

مبتلای غم و محنت زده هجرانیم
آشنا ناشده با دلبر بیگانه خویش ۲

بر سر آتش و آبیم ز چشم و دل خود
چند سوزیم در این تنگ قفس خانه خویش ۳

هر دم این سوخته پروانه ما یعنی دل
جان به کف بر نهد از همت مردانه ی خویش ۴

راست چون جغد گرفتم به خرابی مسکن
نه که چون گنج نهانیم به ویرانه خویش ۵

گر زمانی ز پس پرده برون آید دوست
پیش آن شمع بسوزیم ز پروانه خویش ۶

مرد اگر معتکف خاک در دوست بود
به که بر مسند تعظیم به کاشانه خویش ۷

سال ها شد که به دریای عدم غواصیم
تا وجودی به کف آریم ز دردانه خویش ۸

هان نزاری مطلب صاف ز خم خانه دهر
چونکه در دُرد زدیم اول پیمانه ی خویش ۹