خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه از نزاری، شاعر فارسی‌زبان، به توصیف زیبایی معشوق و احساسات شاعر نسبت به او می‌پردازد. شاعر از زلف، لب، و چشمان معشوق با تعابیر عاشقانه یاد می‌کند و بر اهمیت بوسه و وصال تأکید دارد. همچنین، او هشدار می‌دهد که نباید فریب ظاهر معشوق را خورد و از عشق واقعی غافل شد.

این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند بوسه و غمزه ممکن است برای سنین پایین‌تر نامناسب تلقی شود.

مشاهده کامل

هیهات نزاری بنگر بوسه ستانش
زلفش بکش و لب بگز و بوسه ستانش

با آن که چنین است مشو غرّه به حسنش
بی کار چرا باشی مگذار چنانش

مگریز ز تیرِ مژۀ مستش اگرچه
تا گوش کشیده خمِ ابرویِ کمانش

تا از لبِ شیرینش بوسه نستانی
شیرین ست چه می دانی یا شور دهانش

تا بویِ نمک دارد یا لذّتِ شکّر
جز آن نشناسد که مکیده ست دهانش

سر در سرِ شیرینِ لبش کرد چو فرهاد
با هر که نویدِ شکری داد زبانش

آن کس که ببوسید گمان است یقینش
وآن کس که نبوسید یقین است گمانش

از تیرکشِ غمزۀ او روی نپیچید
گر هر مژه در دیده شود هم چو سنانش

بی چاره نزاری چه حکایت کند از وصل
هرگز به کناری نرسیده ز میانش

«حکیم نزاری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir