شماره ۶۸۷ - نمی زنم نفسی تا نمی کنم یادش

نمی زنم نفسی تا نمی کنم یادش
که بختِ نیک به هر حال هم نشین بادش ۱

گشاده خاطر وز اندیشه فارغ آن روزم
که تازه روی ببینم به خواب دل شادش ۲

دمی ز چشمِ پرآبم نرفت و می دانم
که یادِ من به زبان نیز در نیفتادش ۳

مرا ز خاکِ درش گردشِ فلک بربود
چو پشّه یی که به عالم برون برد بادش ۴

سعادتی به همه عمر اتفاق افتاد
نحوستی به عوض در برابر استادش ۵

که را کنارِ وصالی دمی میسّر شد
که روزگار سزا در کنار ننهادش ۶

ز روزگار شکایت طریقِ دانش نیست
چو اختیار نباشد به داد و بیدادش ۷

رواقِ منظرِ طالع بلند و پست آن کرد
که از مبادیِ فطرت نهاد بنیادش ۸

به صبر کوش نزاری که قیدِ محنت را
رسد چو وقت رسد لطفِ حق به فریادش ۹