شماره ۶۸۴ - دوست می دارم خمارِ چشم مستش

دوست می دارم خمارِ چشم مستش
و آن نگار و نقش بر سیمینه دستش ۱

از کجا گویم که از سر تا به پایش
در نکویی هر چه بتوان گفت هستش ۲

سرو را با آن بلندی غیرت آید
از قیامت کردنِ بالایِ پستش ۳

گر نموداری به چین افتد ز رویش
قبله سازد مردمِ صورت پرستش ۴

هر که را برخاست از سودایِ او دل
دم به دم مهری دگر در جان نشستش ۵

ای دریغا توبۀ ده سالۀ من
گرچه محکم بود هم در هم شکستش ۶

خلق می گوید نزاری را چنین دل
در چنان شوخی نمی بایست بستش ۷

از قضایِ عشق نتواند بجستن
بس که جان از طعنۀ دشمن بخستش ۸