شاعر در این متن از می و موسیقی به عنوان ابزاری برای تربیت روح و رهایی از غم‌ها یاد می‌کند. او تأکید دارد که زندگی بدون این لذات معنوی، پوچ و بی‌روح است و انسان‌هایی که از زیبایی‌های دنیا غافل هستند، حتی در قیامت نیز زنده نخواهند بود. شاعر همچنین به اهمیت لحظات حضور و همدمی با یار اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که نباید زندگی را به امید بهشت موهوم از دست داد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند «می» و «مستی» ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر گمراه‌کننده باشد، مگر با راهنمایی و تفسیر مناسب.
شماره ۶۲۶ - ساقی بیار می که فلک می‌کند ظهور
زان می که گیرد از اثرش آفتاب نور ۱
مطرب بساز چنگ که از چنگ روزگار
کس جان نبرد جان من آخر پس از غرور ۲
آواز چنگ تربیت روح می‌کند
هم‌چون دماغ را که دهد تربیت بخور ۳
بی می صباح بر دلِ ما می‌شود مسا
بی‌چنگ روح در تن ما می‌شود نفور ۴
هر خفته کز ترنّم بلبل خبر نیافت
در حشر زنده باز نباشد به نفخ صور ۵
آن‌ها که در بدایت فطرت نمرده‌اند
کی بر کنند روز قیامت سر از قبور ۶
ضایع مکن حیات به آوازه ی بهشت
آوازه‌ای خوش است مَثَل این ولی ز دور ۷
غافل مشو که هست به از ملک کاینات
با همدمی دمی که میّسر شود حضور ۸
چندین ریاضت از پیِ آن می‌کشند خلق
تا بر بساط خلد نشینند در صدور ۹
بر خاک کوی زنده دلی ای نزاریا
بنشین که جمله بی‌خبرند از بهشت و حور ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
