خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، توصیفی زیبا از باغی در فصل بهار ارائه شده است که پر از عطر و نواست. مرغان می‌خوانند و نسیم صبا هوا را معطر کرده است. شاعر از مخاطب می‌خواهد که از این لحظات لذت ببرد، باده بنوشد و رازهای نهان را آشکار کند. همچنین، از شادی و مستی بلبل و زیبایی‌های طبیعت سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که باید از این لحظات کوتاه لذت برد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره‌هایی به باده‌نوشی دارد که مناسب گروه‌های سنی بالاتر است.
شماره ۶۰۲ - باغ چو دیباوشی‌ست در قدم نوبهار
باغ چو دیباوشی‌ست در قدم نوبهار
نالۀ مرغان خوش است بر رخِ گُل زار زار ۱
چون ز نسیمِ صبا گشت معطّر هوا
فاخته شد با نوا بر سرِ هر کوه‌سار ۲
خیز و دو سه باده‌خور پردۀ خود را بدر
پس کن ای خوش پسر راز نهان آشکار ۳
از طربِ بلبلی خفته به زیرِ گلی
مست چو لایعقلی خرمنِ گل در کنار ۴
عیش همین یک نفس باش نزاری و بس
در رهِ دیگر هوس خاصه به فصلِ بهار ۵
نالۀ مرغان خوش است بر رخِ گُل زار زار ۱
چون ز نسیمِ صبا گشت معطّر هوا
فاخته شد با نوا بر سرِ هر کوه‌سار ۲
خیز و دو سه باده‌خور پردۀ خود را بدر
پس کن ای خوش پسر راز نهان آشکار ۳
از طربِ بلبلی خفته به زیرِ گلی
مست چو لایعقلی خرمنِ گل در کنار ۴
عیش همین یک نفس باش نزاری و بس
در رهِ دیگر هوس خاصه به فصلِ بهار ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۰۱ - بویِ بهشت می‌دمد از بامِ نوبهار
گوهر بعدی:شماره ۶۰۳ - فراموش کردم بلاد و دیار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
