شماره ۵۷۹ - هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآید

هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآید
به جفا رفت همانا به وفا باز آید ۱

ترسم آن تُرکِ ختایی به خطا میل کند
چون ختایی ست نباید به خطا بازآید ۲

شرمم آید ز خیالش که به کس در نگرم
مُهر بر دیده و دل دارم تا بازآید ۳

نامه ای از دلِ پردرد روان خواهم کرد
تا مگر حاجتم از راه روا بازآید ۴

دستِ امیّد به دامانِ سحر باید زد
برم ار یار بیاید به دعا بازآید ۵

صبحدم دوشی پیامی به صبا دادم و رفت
انتظارست که هر لحظه صبا بازآید ۶

چند بر آتشِ محنت جگرم خواهد سوخت
بو که آبی به رخِ دولتِ ما باز آید ۷

دولت از فضلِ خدا یافته بودم چو برفت
چشم دارم که هم از فضلِ خدا بازآید ۸

چند گویم که نزاری ز فلان باز آمد
به کجا رفت نزاری و کجا باز آید ۹