این متن به انتقاد از رفتارهای ریاکارانه و تزویر برخی افراد که به ظاهر مسلمان هستند می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که این افراد با ظاهرسازی و تظاهر به دینداری، در باطن از اصول اخلاقی و معنوی دور هستند. او همچنین به نقد جهل و خودبرتربینی این افراد پرداخته و اشاره می‌کند که حتی عالمان نیز گاهی در دام این ریا گرفتار می‌شوند. در نهایت، شاعر عارفان راستین را کسانی می‌داند که از خودخواهی رها شده‌اند.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با مسائل اجتماعی و عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.
شماره ۵۳۷ - مکر و تزویر به هم در بستند
به ستم توبه ما بشکستند ۱
من به اسلام ندارم ایمان
اگر این قوم مسلمان هستند ۲
تا ببرند سر توبه ی من
گردنی چند به هم بر بستند ۳
گردن شیر ژیان زیر کنند
که قوی سرکش و بالادستند ۴
نه همین قوم زمستان در کوی
از بس افراط و ورع می جستند ۵
عیب شوریده سران می جستند
دل صاحب نظران می خستند ۶
همه در جهل چو عالی علم اند
گر به معنی چو مقصر پستند ۷
خویش را محتسبی ساخته اند
روز هشیار و همه شب مستند ۸
گر در آیند به بت خانه عشق
چو نزاری همه بت بپرستند ۹
رند و زاهد همه یکسان بینند
عارفانی که ز خود وارستند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
