شماره ۵۲۵ - ساقیا خیز که گل باز به بستان آمد

ساقیا خیز که گل باز به بستان آمد
بلبل مست دگر باره به دستان آمد ۱

می بگردان که برین تشت نگون سار فلک
دم به دم چون قدح دور تو گردان آمد ۲

در چنین دور به بستان رو با خانه میا
تا نگویند که خود باز به زندان آمد ۳

سبزه بر آب روان باز بدان می‌ماند
که خضر باز سوی چشمه حیوان آمد ۴

مرده با خویش عجب نبود اگر وقت بهار
از خروشیدن مرغان سحر خوان آمد ۵

این بخوری ست که بر مجمر عطار افتاد
یا نسیمی ست که از روضه رضوان آمد ۶

روی کُهسار چنان است که کس پندارد
بر سرش برگ گل و لاله چو باران آمد ۷

هر جواهر که بپرورد و نهان کرد فلک
از دل کوه مگر بر زبرِ کان آمد ۸

بعد از این تو سپری پیش نظر قایم دار
برکش از غنچه بادام که پیکان آمد ۹

وقت عیش است در اطراف گلستان که سحاب
راست چون طبع نزاری گهر افشان آمد ۱۰