شماره ۴۲۲ - نه بخت با منِ مسکین سری به ره دارد

نه بخت با منِ مسکین سری به ره دارد
نه یارم از منِ بی چاره یاد می آرد ۱

بیا و بر ورقِ رویِ زعفرانم بین
که دیده ژاله به رخ بر چو لاله می بارد ۲

مراد حاصل و من غافل و همین باشد
سزایِ آن که شبِ وصل شکر نگزارد ۳

شبِ وصال تو بوده ست قدر و من مدهوش
خیال مست نباشد چنان که پندارد ۴

تو در کنار و منی واله از میان رفته
محبّ چه گونه شود محو اگر نه بسپارد ۵

توانی از لبِ چون انگبین شفا دادن
گرم فراق به نیشِ جفا بیازارد ۶

مجال نیست که رویت به خواب بینم باز
وگر به چشم درآیی سرشک نگذارد ۷

به ناز خفته ز خود بی خبر شبانِ دراز
چه غم خورد که نزاریِ زار می زارد ۸

ز ژالۀ مژه چشمش چو ابرِ تر دامن
سوادِ خاکِ قهستان به خون بیاغارد ۹