شماره ۴۱۷ - که دست از هوایِ تو بر سر ندارد

که دست از هوایِ تو بر سر ندارد
که چشم از فراقت به خون تر ندارد ۱

جمادست نه جانور هر که شوری
ز شیرینِ عشقِ تو در سر ندارد ۲

درین آشیان خانه مرغی نبینم
ز شوقِ تو بر بالِ جان پر ندارد ۳

دگر در خرابات رندی ندیدم
که بر کف ز یادِ تو ساغر ندارد ۴

مبیناد چشمی که از خاکِ راهت
به خونابۀ دل مخمَّر ندارد ۵

مرا از تو دردی ست در دل عجایب
ولی با که گویم که باور ندارد ۶

چه دردست شوقت که ساکن نگردد
چه بحریست عشقت که معبر ندارد ۷

در آن بحر رفتی نه مسکین نزاری
که این زهره شیرِ دل آور ندارد ۸