شماره ۳۹۵ - خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد

خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد
وگر کند چو من از خان و مان جدا مکناد ۱

چو من ضعیف و حزین و نزار مرغی را
به دام و دانه ی عشق تو مبتلا مکناد ۲

اسیر عشق تو کردم دل از طریق صواب
کس از طریق صواب این چنین خطا مکناد ۳

امید هاست مرا کز خودم جدا نکنی
وگر تو قصد جدایی کنی خدا مکناد ۴

اگر وفای تو تا زنده ام خلاف کنم
امید من ز تو بخت بدم وفا مکناد ۵

زمانه تا به اجل نگسلد نفس ز تنم
غم تو دامن جانم دمی رها مکناد ۶

روا مدار که کام دلم روا نکنی
روا کنی تو ولیکن دلت روا مکناد ۷

بترس کز تو بنالم به کردگار شبی
که کردگار به سوز منت جزا مکناد ۸

نزاری از تو بد افتاد و گرچه بد کردی
خدای با تو همان کرده ی تو وامکناد ۹