شماره ۳۶۸ - بکشم گر همه کوه است وز آهن ستمت

بکشم گر همه کوه است وز آهن ستمت
بر ندارم به جفا چشم امید از کرمت ۱

تا بمیرم زغمت روی نتابم هرگز
وین تفاخر نه بس آخر که بمیرم ز غمت ۲

در وفای تو نشینم که توانم بر خواست
از سر سر که سرم باد فدای قدمت ۳

عیب گویند که در پای تو افتم آخر
که به بت خانه روی سجده نماید صنمت ۴

تا سلامی به تو آرد به رقیبت فرمای
تا صبا را نبرد ناز بسی از کرمت ۵

قادری گر بزنی گر بنوازی ، اما
آن کن ای دوست که از کرده نباشد ندمت ۶

یاد داری که چه عهد است میان من و تو
تا بدانی که فراموش نکردم قسمت ۷

در کشیدم ز همه خلق جهان دامن دل
بو که چون پیرهنت تنگ به بر در کشمت ۸

جهد کن در طلب وصل نزاری خوش باش
عاقبت دست دهد دولت این نیز همت ۹