شماره ۳۵۳ - خیال دوست ز من خورد و خواب بازگرفت

خیال دوست ز من خورد و خواب بازگرفت
بسوخت وز جگر تشنه آب بازگرفت ۱

گر اندکی به شراب و سماع میلم بود
سماع باز ستاند و شراب بازگرفت ۲

به من بر ید محبت ز ابتدای ازل
پیام عشق بداد و جواب بازگرفت ۳

چو مرغ شب نظرم تاب آفتاب نداشت
و گر نه چند ره از خور نقاب بازگرفت ۴

نداشت طاقتِ نور تجّلی شب طور
کلیم از آن ورق اضطراب بازگرفت ۵

عجب دهنده ی بخشنده یی ست حاتم عشق
که هر چه داد به کس بر شتاب بازگرفت ۶

به دامنش نتوان دست زد مگر وقتی
که آستین به رخ آفتاب بازگرفت ۷

همای عشق به هر سر که سایه برگسترد
و گرچه صعوه بود ار عقاب بازگرفت ۸

خلاف نیست نزاری ز هرچه گیرد باز
ولی ز دوست نشاید خطاب بازگرفت ۹

فرو شود به همه حال هرچه دست سخاست
نثار فیض عمیم از سحاب گرفت ۱۰