شماره ۳۴۹ - از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت

از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت
که صبح و شام و شب و روز با شراب گرفت ۱

بهانه می کنم آخر شراب باری چیست
که دل ز مشعله ی مهر دوست تاب گرفت ۲

هنوز هیچ ندیدم مرا زمن بستد
چه خوب رفت و موافق ره صواب گرفت ۳

اگر نه بهر خلاص از عذاب هجران است
چرا چنین به رحیل خودم شتاب گرفت ۴

امید خیر بباید برید و استخلاص
ز تشنه یی که چو من بر پی سراب گرفت ۵

گرت مجال بود از عذاب خلق گریز
که جغد خانه ازین غصّه در خراب گرفت ۶

به آفتاب نگه کن که از حیا هر شام
به زیر چادر شب روی در نقاب گرفت ۷

چو صور عشق فرو کوفتم ز هیبت آن
کسی نماند که از من نه اجتناب گرفت ۸

که راست طاقت نور تجلی شب طور
شنیده ای که کلیم از چه اضطراب گرفت ۹

ز تاب مهر دلم در پناه زلف گریخت
چو سایه دید فرو آمد و مآب گرفت ۱۰

از آن بسوخت نزاری که طبع خود رایش
مقام دیده و دل نزد آفتاب گرفت ۱۱