شماره ۲۷۲ - گمان مبر که ز یادِ تو غافلم ای دوست

گمان مبر که ز یادِ تو غافلم ای دوست
که نیست یادِ کسی جز تو در دلم ای دوست ۱

به جانِ تو که اگر بگسلد ز تن جانم
که من ز مهرِ تو پیوند نگسلم ای دوست ۲

کسی دگر به دل و دیده در نمی آید
که ایستاده تویی در مقابلم ای دوست ۳

وصال داشتم امیّد چون نگه کردم
خیال بود ز وصلِ تو حاصلم ای دوست ۴

به آبِ مهرِ تو بوده ست خاکِ عشق مگر
کسی که کرد به قدرت عجین گلم ای دوست ۵

محبّتِ تو وجودم فرو گرفت چنان
که خون نماند دگر در مفاصلم ای دوست ۶

به اختیار نزاری نبود عزمِ سفر
قضا ز کویِ تو برداشت منزلم ای دوست ۷