شماره ۱۲۶ - همین که از برم آن سروِ سیم بر برخاست

همین که از برم آن سروِ سیم بر برخاست
هزار نالهء دلسوزم از جگر برخاست ۱

درآمد از درم اقبال چون بَرم بنشست
برآمد از سرم آتش چو از نظر برخاست ۲

نه آتشیست که ساکن شود به آبِ سرم
که هر نفس که زدم شعله بیشتر برخاست ۳

اگر به خانه نشستست وگر برون آمد
نهان و پیدا زو فتنهء دگر برخاست ۴

عتاب گرم شد و جنگ سخت اگر بنشست
قیامت آمد و طوفان برفت اگر برخاست ۵

برآرم از گهرِ چشم هر سحر طوفان
که دید طوفان کز کثرتِ گهر برخاست ۶

به هرزه با کمرش در میان نهادم جان
چو کوه کن که هلاکش هم از کمر برخاست ۷

همه خلافِ مرادست اقتضایِ قضا
زمانه از سر پیمانِ ما مگر برخاست ۸

به پای مردیِ عقلم امیدها بودی
همین که عشق در آمد ز در به سر برخاست ۹

نفس نفس که بر آمد ز روزنِ حلقم
ز دودِ آتشِ دل در هوا شرر برخاست ۱۰

خنک وجودِ نزاری که در میانِ بلا
نشست ایمن و از معرضِ خطر برخاست ۱۱

چه التفات کند بعد از این ز وصل و فراق
کنون که این حُجباتش ز رهگذر برخاست ۱۲