خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر از بوی خوش معشوق و تأثیر آن بر طبیعت سخن می‌گوید. نسیم صبا بوی معشوق را به گلزار می‌برد و باعث شور و نالهٔ مرغان سحر می‌شود. گل‌ها از این بوی خوش به وجد می‌آیند و آن را نشانه‌ای از بهشت می‌دانند. شاعر از عشق و سودای معشوق می‌گوید و باد صبا را نالایق این عشق می‌داند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و نمادین است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با شعر کلاسیک فارسی دارد.
شماره ۱۱۴ - بوی خوشت همره باد صباست
بوی خوشت همره باد صباست
آن چه صبا راست میسر که راست ۱
دوش چو بوی تو به گلزار برد
نالهٔ مرغان سحر خوان بخاست ۲
گل چو نسیم تو شنید از صبا
گفت که این روی بهشت از کجاست ۳
ای گل نو خاسته آگه نه ای
کاین اثر بوی دلارام ماست ۴
دست من و دامن باد صبا
باز پی زلف نگارم چراست ۵
باد کجا لایق سودای اوست
عشق و هوا هر دو به هم نیست راست ۶
آن چه صبا راست میسر که راست ۱
دوش چو بوی تو به گلزار برد
نالهٔ مرغان سحر خوان بخاست ۲
گل چو نسیم تو شنید از صبا
گفت که این روی بهشت از کجاست ۳
ای گل نو خاسته آگه نه ای
کاین اثر بوی دلارام ماست ۴
دست من و دامن باد صبا
باز پی زلف نگارم چراست ۵
باد کجا لایق سودای اوست
عشق و هوا هر دو به هم نیست راست ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۳ - مثل تو را دوست داشتن نه صواب است
گوهر بعدی:شماره ۱۱۵ - عشق فرمانده موجودات است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
