شماره ۱۱۱ - دلم چو زلف پریشان دوست پر تاب است

دلم چو زلف پریشان دوست پر تاب است
ز سوزناکی چو ماهیی که بر تابه‌ست ۱

از آن زمان که بدیدم پر آب چشمانش
کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب است ۲

گزاف نیست ز سیلاب دیده گر گویم
به جنت بحر کنارم محیط پایاب است ۳

چو پیش چشم بر استد خیال ابروی دوست
گمان برم که مرا روی در دو محراب است ۴

محققان نپسندند بر دو قبله نماز
دو سکه بر درمی کار مرد قلّاب است ۵

تهی شده ست دماغم ز فرط بیداری
ولی چه سود که بختم همیشه در خواب است ۶

دگر کسان ز رقیبان دوست بگریزند
پناه جان نزاری جواز بوّاب است ۷