شماره ۴۲ - طاقت بار ملامت نبود گردون را

طاقت بار ملامت نبود گردون را
وین شرف شیفتگان راست نه هر مادون را ۱

من دل سوخته با این همه خامان چه کنم
نافه را بوی بود نی جگر پر خون را ۲

ماه تا روی مبارک به کسی بنماید
بخت مسعود بباید نظر میمون را ۳

هر که دیده ست ملامت نکند بر چو منی
بنده بودن حرکت های چنان موزون را ۴

دانه ی اشک مرا بر سر کویش چه محل
پیش او قدر نباشد گهر مکنون را ۵

ای که بیگانه ای از عشق مکن گستاخی
آشنا ناشده چون عبره کنی جیحون را ۶

دل مجنون مرا هیچ مداوا نکند
گر خدا بار دگر جان دهد افلاطون را ۷

من ندانم که رقیب از چه معذّب دارد
عاشق خسته دل از شهر شده بیرون را ۸

زاهدی عیب نزاری به تعصب می کرد
که بباید چو سگان سوختن آن ملعون را ۹

عاشقی گفت چه می خواهی از آن بیچاره
او خود آهنگ سفر کرده بود اکنون را ۱۰

عاقلان این سخن آخر نشنودند هنوز
که خردمند نصیحت نکند مجنون را ۱۱