شماره ۸ - چو به ترک تاز بردی دل مستمند ما را

چو به ترک تاز بردی دل مستمند ما را
به کمینه بنده ی خود به از این نگر خدا را ۱

اگر از سر عنایت به چو من نیاز مندی
نظری کنی به رحمت چه زیان کند شما را ۲

وگرت به خواب بینم نکنم دگر شکایت
طمع وصال کردن به چه زهره و چه یارا ۳

تو چو غنچه زیر چادر به هزار ناز خفته
من منتظر همه شب مترصدم صبا را ۴

مشنو که از تو هرگز به جفا ملول گردم
قدمی ندارد آن کو نبرد به سر وفا را ۵

من از این قضای مبرم نرهم به زندگانی
چه کند کسی که گردن بنهد چو من قضا را ۶

مگرم شود میسر ز کنار تو میانی
به خدا که از نزاری نکنی کرانه یارا ۷