شماره ۳ - به آب توبه فرو شستم آتش صهبا

به آب توبه فرو شستم آتش صهبا
ز توبه تازه شدم چون گل از نسیم صبا ۱

اسف همی خورم و غصه می کشم شب و روز
که کرده ام به خطا روزگار عمر هبا ۲

نه یک زمان بده ام بی مشقت غربت
نه یک نفس زده ام بی مضرت صهبا ۳

ز شرب خمر چنان ناشکیب چون گویم
چنان مثل که خورشید شیفته ی حربا ۴

نه هیچ راحتم از هم دمی و نه هیچ قرین
نه هیچ لذتی از چاشنی نه هیچ ابا ۵

مدام رفته و خورده مدام با اوباش
همیشه کرده تبرا ز محفل ادبا ۶

گهی به گونه ز بس احتراق صهبا لعل
گهی به چهره ز درد خمار گاه ربا ۷

گهی به کنج خراباتیان گشاده کمر
گهی به پیش کم از خویش رفته بسته قبا ۸

کشیده تیغ زبان بر ملامت مردم
نهاده پنبه به گوش از نصیحت بابا ۹

طلاق داده به یک بار هر دو عالم را
طمع بریده ز چار امهات و هفت آبا ۱۰

کنون که دارم بلقیس توبه را در بر
چه حاجت است که هدهد خبر دهد ز سبا ۱۱

توقّعی که به اعمال خیر دارم نیست
جز این که هست تولّای من به آل عبا ۱۲

نزاریا تو و تسلیم و بنده فرمانی
نه حارثی که کنی از قبول امر ابا ۱۳