خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از عشق عمیق و بی‌پایان خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق در دل او همچون پرچمی برافراشته است. او اشاره می‌کند که اگر وحی از آسمان قطع نمی‌شد، دل او به‌عنوان نشانه‌ای از عشق شناخته می‌شد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۲۰ - تا دید زمانه در دلم غایت عشق
تا دید زمانه در دلم غایت عشق
در پیش دلم همی کشد رایت عشق
گر وحی زآسمان گسسته نشدی
درشان دل من آمدی آیت عشق
در پیش دلم همی کشد رایت عشق
گر وحی زآسمان گسسته نشدی
درشان دل من آمدی آیت عشق
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - چون ابر کف تو بیند ای خسرو شرق
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - چشمی دارم ز اشک پیمانهٔ عشق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
