خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از یار و روزگار مشترک سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که حسودان بسیاری وجود دارند. او از باده به عنوان تسکین‌دهنده اندوه یاد می‌کند و از یار می‌خواهد که همراه شود، زیرا کار اصلی آنهاست.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به 'باده' ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۳۸ - ای یار چو روزگار یار من و توست
ای یار چو روزگار یار من و توست
بس کس که حسود روزگار من و توست
این باده که اندوه‌گسار من و توست
برگیر و بیا که کار کار من و توست
بس کس که حسود روزگار من و توست
این باده که اندوه‌گسار من و توست
برگیر و بیا که کار کار من و توست
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۷ - ای شاه دل روشن تو جوشن توست
گوهر بعدی:شماره ۳۹ - دولت که تو را داد به من زایل نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
