شماره ۲۹۰ - عزیزکرد مرا باز در محل قبول

عزیزکرد مرا باز در محل قبول
ظهیر دولت شاه و شهاب دین رسول ۱

چنان شنید زمن شعر کاحمد مختار
شنید وحی ز روح‌الامین به وقت نزول ۲

چو در ستایش او لفظ من مکرر شد
لَطَف نمود و ز تکرار من نگشت ملول ۳

کجا ملول شود صاحبی که گاه سخن
بود ز خاطر او نظم را فروع و اصول ۴

ایا ستوده کریمی که شعرگویان را
زشکر مَکْرِمت توست نکته‌های فصول ۵

کمال فضل تو داری و من به مجلس تو
چو فضل خویش نمایم بود کمال فضول ۶

اگر هزار زبانم بود به‌ جای یکی
سزد که رای شریفت دهد نشان قبول ۷

تو پشت آل بتولی و هست نایب من
به مجلس تو خداوند شمع آل بتول ۸