شماره ۹۰ - از دولت عالی به سعادت ستدم داد

از دولت عالی به سعادت ستدم داد
زین خلعت فاخر که خداوند مرا داد ۱

جون دجلهٔ بغداد مرا بود دو دیده
دجله بشد و خانهٔ من‌گشت چو بغداد ۲

در پیش شهنشاه چو دو بیت بگفتم
از جود شهنشاه شدم شاعر استاد ۳

آباد بر آن شاه‌ که از جود کف او
ویران شده بر شاعر نوبر شده آباد ۴

ای خسرو دین‌پرور و ای شاه جهانبخش
بند همه شاهان به سر تیغ تو بگشاد ۵

هر شاه‌ که‌ گنج و سپه آراست به‌ گیتی
گنج و سپه خویش به‌ پیش تو فرستاد ۶

تا بخت تو بر نصرت دین دست برآورد
بس دشمن سرگشته که از پای درافتاد ۷

تیر تو چو غربال کند ا‌غیبهٔ‌ا جوشن
تیغ تو چو سیماب کند آهن و فولاد ۸

آن کیست که دل درکف پیمان تو نسپرد
وان کیست که سر بر خط فرمان تو ننهاد ۹

تو نوش خوری دایم و بدخواه خورد زهر
تو باده کشی دایم و بدخواه کشد باد ۱۰

شش چیز تو را هست در این خانهٔ شاهی
فتح و ظفر و نصرت و دین و شرف و داد ۱۱

ملک همه آفاق تو داری به سعادت
همواره چنین خواهم و همواره چنین باد ۱۲