خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت در فصل زمستان می‌پردازد. برف روی کوه‌ها و پرندگان در هوا به تصویر کشیده شده‌اند. همچنین، شاعر از سرما شکایت کرده و اشاره می‌کند که کوه‌ها، دره‌ها و دشت‌ها بسیار سرد هستند. در پایان، خطابی به "شاه جهان" دارد و از ضعف خود در برابر سرما می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم شاعرانه و توصیفات طبیعت است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و لذت‌بخش خواهد بود. همچنین، زبان آن ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال کمی پیچیده باشد.
شماره ۱۳ - از برف سر کوه چو ذات الحبکست
از برف سر کوه چو ذات الحبکست
وین برف پرنده در هوا بس سبکست ۱
ای شاه جهان ، بنده ز سرما تنکست
کوه و در و دشت گنبدان بس خنکست ۲
وین برف پرنده در هوا بس سبکست ۱
ای شاه جهان ، بنده ز سرما تنکست
کوه و در و دشت گنبدان بس خنکست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - عقل تو به بخت رهنمای تو بسست
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - ایام درشت رام تاج الملکست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
